Ne değişti aramızda bilmiyorum. Farkındayım ki daha önceden yaşadığım kadar yoğun bir duygu değildi, beraberinde fazlaca soruyu getirdi. Hep kendi kendime keşke önce arkadaş olabilseydik dedim hep. İnsanlar seni nasıl tanırdı, neler yapmaktan hoşlanırdın, nelerden nefret ederdin, en unutamadığın anın neydi ben bunları bilmek istedim. Başından beri her ne olursa olsun yanımda olmak isteyen biri korkuttu belki beni, ya da çabucak karar vermene sebep olacak her ne davranışta bulunduysam kızdım kendime.
Öyle ya da böyle diyip ihtimalleri değerlendirmek boş şimdi. Senle ben “biz” olamadık sonunda. Her şey varsa yoksa benken ben bu bilinmezliğe adım atamazdım. Korktum belki de vazgeçememekten, vazgeçememenden… Hiçbir zaman nedenini bilmediğim bir şeye sırtımı dönmedim, sana da bunu yapamazdım. Her nedense bu hissettiğim yakınlık, sebebini öğrenmeliydim.
Aramıza bir süre mesafe girdi, doğru olan ve ihtiyacımız olan buydu belki de. Ardından birbirimize sadece değer vermeyi öğrenebildik en azından. Ben biraz olsun seni dinleyebildim. Aslında kim olduğunu öğrendim. Beraberinde gelen imkansızlık mı yoksa seni tanımak mı mutlu etti beni bilmiyorum. Farkındayım uzun vadede seni, çevrendekileri üzer birlikte olmamız. Bunu yoksayamam. Ama sebepsizce hayatımda varolmandan mutluyum. Derdimi dinlediğin ve benle paylaştığın için mutluyum. Sorgulamak manasız geliyor dahasını. Her şeyi bir kalıba sığdırmaktansa ben olmaya çalışacağım sadece.
Dahasına ihtiyacım var mı bilmiyorum
･*:.｡..｡.:*･’(*ﾟ▽ﾟ*)’･*:.｡. .｡.:*･
(Source: blogtard)
Biri bana fazla değer veriyor diye bileklerimi kesicem. Sadistliğin bu kadarı ya!
Hayatını bana odaklayan, ya da odakladığını iddia eden biri var hayatımda. Ve varlığına her geçen gün daha çok alışıyorum. Bir defa “seni seviyorum” demedi ama derse geriye dönememekten onsuz yaşayamamaktan deli gibi korkuyorum. Ona bunu yapmaktan korkuyorum…
Nasıl güzel bi his değer sahibi olmak, biri tarafından önemsenmek… Çok özlemişim orası gerçek:)
Uzun süredir özlediğin biriyle geçirdiğin vakitmiş meğer mutluluk. O zaman bu hafta ne mutlu bana:)
Hayatında herhangi bir sebepten değer verdiğin kim varsa o kesin gider. Sanki sen durursun ve hayat gözünün önünden akıp gidiyormuş gibi…
Dün bir arkadaşım yanındakilere ” şu kıza bir bakar mısınız? Böyle güzel makinacı mı olur?”dedi utancımdan yerin dibine geçtim.
Bugünse aynı sınıfta ders aldığım çocuk yolda beni durdurup “Sen buralı değilsin değil mi? Ya kafkasyalı ya da çeçensin” dedi. Çerkesim nasıl anladın diyince de diğer kızlara tip olarak da karakter olarak da benzemiyorsun ağırbaşlısın. Merak ettiğimden sordum rahatsız ettiysem özür dilerim dedi.
Çok pis popom kalkmak üzere. Acaba iki gündür üzerimde bir güzellik var da ben mi farkında değilim?
Bir defa herhangi bir sebepten sevmediğim insana yok yere öyle saydırıyorum ki içimden Allah kimseyi benim elime düşürmesin derken yakalıyorum kendimi.
